Een ingrijpend moment: in haar ogen zag ik pure verwondering.

In april van dit jaar werd ik als vrijwilliger uitgezonden voor Stichting NAbij. Het was een eenmalig bezoek dat me altijd zal bijblijven.

Mevrouw M. (90+) was opgenomen in het verpleeghuis. Tot aan haar val woonde zij zelfstandig en leidde ze een onafhankelijk leven. Na haar val had mevrouw een dag en een nacht op de grond gelegen. Ze kon niet meer opstaan. Met haar laatste krachten heeft ze om hulp geroepen. Gelukkig hoorde een voorbijganger haar, die direct de hulpdiensten inschakelde. Ze vond het moeilijk te accepteren dat ze palliatieve zorg kreeg. Ze bleef hopen op herstel en geloofde dat ze haar leven daarna weer zou kunnen oppakken. Tijdens mijn bezoek deelde ze haar ingrijpende verhaal met mij. Ze zei: “Ik kan het gewoon niet begrijpen.” Mevrouw sprak zacht en binnensmonds, waardoor ze moeilijk verstaanbaar was. Ze voelde zich zwak en moe, maar kwam op mij heel helder van geest over. Ik gunde haar nog zoveel meer tijd, maar voelde tegelijkertijd dat herstel helaas niet meer realistisch was. Op haar verrijdbare kast stonden verschillende kaarten. Ik heb er een aantal aan haar voorgelezen. Ze was zichtbaar dankbaar voor iedereen die de moeite had genomen haar een kaart te sturen. Af en toe viel ze even weg door vermoeidheid, maar daarna was ze weer volledig aanwezig om te luisteren en haar gevoelens te delen. Wat een lieve vrouw was zij. Ik voelde een diep hartcontact en dat raakte me enorm. We brachten ongeveer een uur samen door.

Ondertussen liep er ook nog een verwarde man van de afdeling haar kamer binnen. Met enige moeite kreeg ik hem weer naar buiten. Er gebeurde veel, op verschillende lagen. Omdat ik ook met kinderen werk, had ik een bellenblaasmachine meegenomen. Ik vroeg haar of ik haar een cadeautje mocht geven. “Heeft u zin in een klein feestje?” vroeg ik. “Laat u maar verrassen.” Ze glimlachte en stond ervoor open. Toen de bellen door de kamer zweefden en zachtjes op haar bed neerdaalden, zag ik haar gezicht veranderen. Haar ogen begonnen te stralen. Even zag ik een vrouw met een bijna kinderlijke verwondering en pure vreugde. Het was een intens, ontroerend en krachtig moment. Ze bleef me het laatste kwartier bedanken. Ze vertelde hoe bijzonder ze mijn bezoek had gevonden en gaf me oprechte complimenten. Dat raakte me diep. Ik vertelde haar dat ik over twee dagen graag nog eens langs wilde komen. Helaas is deze liefdevolle vrouw de volgende dag overleden.

Juist dit soort momenten maken mijn vrijwilligerswerk bij stichting NAbij zo kostbaar. Het besef dat je iemand in zijn of haar laatste, kwetsbare levensfase nog een klein geluksmoment kunt geven, is bijzonder. Het leven dat er nog is even te laten oplichten.

Wederzijdse dankbaarheid en verwondering Debby Gosselink 🌿