Het leek wel hoogzomer terwijl het toch pas begin mei was. Ik fietste naar het hospice voor mijn middagdienst. Op het terras van kamer 1 zat een nieuwe gast. Ze had een grote zonnebril op en een schaduwrijke zomerhoed tegen de felle zon.
Na de overdracht van de verpleegkundigen, ging ik voor de theeronde langs bij kamer 1. “Ida is de naam, en hoe heet jij?” zei Ida. Ik stelde me voor en al snel hadden we een gezellig informeel praatje en een klik. Zo bijzonder dat je als vrijwilliger meteen een vertrouwd gevoel kunt hebben met een gast.
Ze vertelde dat ze graag buiten was maar niet goed meer tegen de zon kon. Ik regelde een parasol voor haar zodat ze de komende dagen lekker buiten kon zitten. “Dan hoef ik die grote hoed ook niet meer op. Ik lijk de koningin wel” zei Ida lachend.