Sinds enkele weken verblijft mevrouw B. in ons hospice. Mevrouw heeft een Pakistaanse achtergrond en is pas vier maanden in Nederland. Door haar terminale ziekte is zij samen met haar kinderen naar Nederland gekomen om herenigd te worden met haar man. Toch bleek opname in het hospice nodig.

Communicatie via vertaalapp
De communicatie met mevrouw verloopt via een vertaalapp in het Urdu. Haar kinderen spreken gelukkig Engels. Mevrouw heeft veel pijn, onder andere door pleuritis carcino-­matosa. Naast pijnmedicatie proberen we haar comfort te bieden met warmtepakkingen, massages, een bad en vooral ­aandacht en nabijheid. Ook haar familie is een grote steun voor haar.

Rozenolie
Door deze situatie moest ik denken aan een andere mevrouw, ongeveer tien jaar geleden. Zij had vergelijkbare pijnklachten. Ook bij haar hielpen een luisterend oor en massages met rozenolie. Haar netwerk was echter klein en kwetsbaar. Haar vriend kampte met een verslaving en sliep vaak onder de Westervoortsebrug. Een jaar later was ik op vakantie in ­Marokko. Daar kregen we uitleg over het maken van etherische oliën en kocht ik rozenolie.

Door de bijzondere associatie tussen deze twee vrouwen besloot ik op de eerste paasdag de rozenolie van thuis mee te nemen naar mevrouw B., om haar hiermee een rustgevende massage aan te bieden. Rozenolie werkt kalmerend en troostend. Nog voordat ik met de olie naar haar kamer ging, kwam één van haar dochters naar mij toe. Ze gaf mij een roos — “gulab” in het Urdu — en zei: “Voor jou.” Ik was sprakeloos, juist op die paasdag. ­Daarna liet ik haar het flesje rozenolie zien dat ik voor haar moeder had meegenomen.

'Op zulke momenten voelt het alsof dingen samenkomen zoals ze bedoeld zijn. Alsof er in de zorg nabijheid is van een grotere kracht. Voor mij voelt dat als Gods ­nabijheid.'

In 2016 schreef ik hierover een gedicht, naar aanleiding van die eerdere ervaring.