Het leek wel hoogzomer terwijl het toch pas begin mei was. Ik fietste naar het hospice voor mijn middagdienst. Op het terras van kamer 1 zat een nieuwe gast. Ze had een grote zonnebril op en een schaduwrijke zomerhoed tegen de felle zon.

Na de overdracht van de verpleegkundigen, ging ik voor de theeronde langs bij kamer 1. “Ida is de naam, en hoe heet jij?” zei Ida. Ik stelde me voor en al snel hadden we een gezellig informeel praatje en een klik. Zo bijzonder dat je als vrijwilliger meteen een vertrouwd gevoel kunt hebben met een gast.

Ze vertelde dat ze graag buiten was maar niet goed meer tegen de zon kon. Ik regelde een parasol voor haar zodat ze de komende dagen lekker buiten kon zitten. “Dan hoef ik die grote hoed ook niet meer op. Ik lijk de koningin wel” zei Ida lachend.

Even later vertelde ze over haar vriendin. Ze waren ruim 40 jaar samen geweest en hadden een goed leven gehad. Machteld was in februari in ons hospice overleden. Ik kon me haar nog goed herinneren want tijdens mijn dienst destijds had Machteld opgebiecht dat ze een guilty pleasure had: negerzoenen. “Ze staan in de koelkast” zei Machteld toen. Ik gaf haar drie van die kleine chocozoenen op een schoteltje. Ze genoot ervan, liggend in haar bed. Ik deelde deze herinnering met Ida en ze beaamde het. “Oh ja, Machteld was een enorme zoetkont. Ik ben meer van de hartige dingen, en van koffie!”. Aan het einde van mijn dienst kwam ik nog even bij haar langs en spraken we af dat we de volgende keer een ritje zouden maken met de duo-scootmobiel. Ze keer er naar uit.

Naast de diensten in ons hospice, ga ik er soms extra heen om met een gast te wandelen, of met de scootmobiel op pad te gaan. Het fijne van deze duo scootmobiel is dat je naast elkaar zit. Zo hoeft je reisgenoot je niet aan te kijken wanneer je een gesprek voert en maakt dat het praten makkelijker gaat. Met Ida raakte je trouwens snel in gesprek, ook zonder scootmobiel.

In de volgende weken gingen we vaker samen op pad. De ene keer met de rolstoel, maar ook vaak met de scootmobiel. Meestal gingen we dan voor een cappuccino naar de nabijgelegen Orangerie bij Kasteel Rozendaal. Een prachtige plek met uitzicht over de rozentuin. Nu we meer vertrouwd waren, konden de gesprekken ook diepgaander zijn. Over de dood, het alleen achterblijven na 40 jaar samen en de zin (en onzin) van het leven.

Een vraag bleef me bij. Ik vroeg Ida of ze voor mij nog een tip had voor mijn verdere leven? “Zorg dat je jongere vrienden hebt!” zei ze resoluut. “Wij hadden alleen maar vrienden van onze eigen leeftijd. Die konden niet voor ons zorgen toen wij ziek werden, waren zelf krakkemikkig of gingen dood.” Omdat ik, net als Ida en Machteld, geen kinderen heb, vond ik dit een gouden tip. In de afgelopen jaren hebben we onbewust (of misschien wel bewust) meer jonge vrienden in ons sociale leven gekregen.

De dag voordat ik op vakantie ging, werkte ik nog een avonddienst. Ik ging uiteraard ook nog even naar Ida. Ze wenste me een goede reis en hoopte me weer te zien na mijn vakantie. “Dat hoop ik ook” antwoorde ik. “Maar mocht dat niet het geval zijn, dan wens ik jou ook een mooie reis naar je volgende bestemming”. Ze glimlachte. Een week later is Ida overleden. Ik bewaar mooie herinneringen aan haar. Het werken in Hospice Rozenheuvel en juist deze ontmoetingen verrijken mijn leven als vrijwilliger.