'We hebben samen voor mijn vader gezorgd. Dat heeft me geholpen om goed afscheid te nemen en met een warm gevoel terug te kijken.'

Mijn vader is inmiddels twee jaar geleden overleden aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Hij heeft de mooie leeftijd van 85 jaar bereikt.

Mijn vader en moeder waren altijd erg actief en ook tijdens hun pensioen waren ze veel op pad. Mijn vader had tijdens zijn werkende leven een eigen bedrijf en werkte soms wel meer dan 80 uur per week. Ieder jaar gingen we op vakantie naar Frankrijk en de droom van mijn beide ouders was een huis in Frankrijk. Toen ze 65 jaar waren, konden ze deze droom realiseren en hebben ze een heerlijke pensioentijd gehad. Op 83-jarige leeftijd konden ze allebei fysiek niet meer de grote tuin rondom hun vakantiehuis onderhouden en hebben ze het huis verkocht.

Twee jaar later merkten we dat mijn vader erg geel zag in zijn gezicht en dat zijn eetlust was verminderd. Hij is daarna voor onderzoek naar het ziekenhuis gegaan. Daar hoorden we dat hij niet lang meer te leven had. De artsen voorspelden zes tot acht weken. Er waren ook allerlei uitzaaiingen. Mijn ouders woonden in Friesland en mijn twee broers en ik woonden ver weg, in Den Haag, Vianen en Arnhem. Mijn moeder nam de zorg voor mijn vader op zich. Maar ook zij was niet fit, omdat ze een ziekte heeft die invloed heeft op haar spijsvertering. Hierdoor was ze al flink afgevallen. Toch deed ze wat ze kon. Wij als kinderen kwamen ook elke week langs en wisselden elkaar af. Gelukkig was er ook thuiszorg die mijn vader 's ochtends en later ook 's avonds verzorgde. Omdat mijn vader een stent kreeg, ging het weer wat beter met hem en heeft hij uiteindelijk nog tien maanden geleefd. Hierdoor hebben we de kans gehad om afscheid te nemen en verhalen uit het verleden met elkaar te delen. Ik had het geluk dat ik zorgverlof kon opnemen om ook 's nachts te helpen. Mijn vader was onrustig en kreeg morfine. Mijn moeder werd 's nachts steeds door hem geroepen en hield dit niet vol. Vandaar dat mijn broers en ik de laatste weken ook veel aanwezig waren.

Donderdagnacht had ik met mijn moeder afgesproken dat ik voor hem zou zorgen, zodat zij kon slapen. Mijn vader was erg onrustig en ik ben er vier keer uit geweest. Iedere keer wilde hij zijn bed uit. De laatste keer kreeg ik hem niet meer terug in bed en heb ik mijn moeder erbij geroepen. We hebben die nacht ook de wijkverpleegkundige erbij geroepen. Mijn vader was een sterke man en liet niet snel zien dat hij pijn had, maar hij kon door de pijn niet meer goed liggen. De wijkverpleegkundige heeft hem extra morfine gegeven. Mijn moeder en ik zijn weer gaan slapen. Toen we de volgende dag bij hem gingen kijken, bleek hij vredig te zijn overleden. Hij lag nog in dezelfde houding als waarin mijn moeder en ik hem hadden achtergelaten.

We waren dankbaar dat we er voor hem hadden kunnen zijn. Dit heeft het verwerken van zijn verlies voor mij echt minder zwaar gemaakt. Ik heb goed afscheid kunnen nemen en kijk daar met een tevreden gevoel op terug. Juist omdat we met z'n allen de zorg hebben gedragen en omdat ik die laatste nacht bij hem kon zijn, mede dankzij het zorgverlof dat ik van mijn werkgever had gekregen. Het was wel vreemd om mijn sterke vader te moeten verzorgen, omdat dit niet het beeld is zoals ik me hem herinner.

Hanette | Mantelzorg Vrijwillige Thuishulp